Voor de een is het een levensdoel om het noorderlicht te zien, voor de ander is het een mooie bonus. Hoe dan ook, iedereen kan dit bijzondere fenomeen waarderen. Het ontstaat door uitbarstingen op de zon, waarbij geladen deeltjes het heelal in worden geslingerd. Het noorderlicht is te zien bij bepaalde voorwaarden. Het moet donker genoeg zijn, de lucht moet helder zijn en er moet genoeg activiteit zijn in de  zon. Vanaf september t/m maart is de ideale reistijd om een poging te wagen. Op deze kaart kun je zien dat IJsland bij uitstek geschikt is om het noorderlicht te kunnen zien, en waarom wij in de meest ultieme gevallen soms het noorderlicht kunnen zien op Texel. Mijn advies is de app genaamd “Hello Aurora”. Heel simpel gezegd kun je hier de huidige kans bekijken dat je het noorderlicht zult zien op dit moment. Daarnaast zit er een uitgebreide week voorspelling in. Een andere bijkomstigheid is dat je een notificaties krijgt als iemand anders in IJsland het noorderlicht heeft gespot. Zo hoef je niet constant uit het raam te kijken, maar kun je ook afwachten  tot iemand anders je voor is. 

Uiteraard beginnen we met de reis vanuit Amsterdam naar de plek waar het avontuur start, Keflavik in IJsland. Jammer genoeg is dit een vlucht in de na-middag, wat de rest van de dag niet ten goede komt. Het is altijd mooi om even naar Nederland te kijken vanuit de lucht, zo gestructureerd en geordend gaan we het de komende 13 dagen niet meer meemaken. De zonsondergang in het vliegtuig meemaken is natuurlijk niet ideaal, maar genieten van ieder moment. Nadat we zijn geland op Keflavik en de huurauto hebben opgehaald, is het tijd om naar ons 1e airbnb te gaan in Eyrarbakki. Een trip van bijna 92km, expres niet te ver omdat we wisten hoe laat we gingen landen. Ook hadden we de 1e slaapplek zorgvuldig gekozen. Als je namelijk van het vliegveld naar onze 1e slaapplek rijdt, kom je langs de vulkaan Fagradalsfjall. Deze stond hoog op onze lijst om te fotograferen, maar helaas. De vulkaan was net inactief geworden en daarom heeft het ook geen zin om er te gaan kijken. Wij rijden door naar onze eindbestemming om ons klaar te maken voor de volgende dag.

Juist als je nog maar net bent geland en weet dat het noorderlicht tevoorschijn kan komen, slaap je onrustig en kijk je om de 10 minuten uit het raam. Tevergeefs deze nacht, maar dat was ook te mooi om waar te zijn. Dag 2 staat in het teken van meer richting het zuiden rijden, ware het niet dat mijn controller van de drone het niet meer deed. Gelukkig hadden we marge en gingen we terug naar Reykjavik om naar een drone winkel te gaan, want de komende reis zonder drone zou echt balen zijn. Tijdens het wachten zochten we in de omgeving van Reykjavik wat mooie parken om met de andere drone te spelen. We vonden een mooi natuurgebied om de tijd door te komen. De controller was binnen twee uur gemaakt en ik was weer een hoop geld lichter, want alles in IJsland is serieus duur. 

We vervolgden ons plan om naar Hella te gaan, zodat we in met zonsondergang de prachtige waterval van Haifoss konden fotograferen. Een plek waar ik nog nooit was geweest en daarom hoog op mijn lijst stond. Weinig bewolking maar wel kleur, mara bovenal erg veel wind. Het blijft pittig om bovenop een berg te staan met een stijle afgrond met je camera. IJsland is nooit mild geweest voor mij en mijn apparatuur en dat neem je toch mee in je achterhoofd. 

In de avond reden we terug naar huis en zagen we wat beweging in de lucht, maar geen idee of dat nou noorderlicht was. Toen kwam ik op het idee om een foto te maken met de nightmode van mijn iPhone 13 Pro. Vaak is het noorderlicht eerder te zien op een foto dan in het echt, en jawel er was duidelijk een groene streep te zien. Direct maakten we een plan en gingen we naar de dichtstbijzijnde hotspot die er was en dat was Skógafoss. Uurtje rijden op de gok, maar uiteindelijk was het de moeite waard. Het nadeel was dat het niet heel hoog zat, waardoor het vlak boven de waterval bleef hangen. Nadat we de fotos hadden geschoten, bleek het bij onze airbnb nog steeds actief te zijn. We maakten wat foto’s vanaf de oprit richting het water. Helaas voor Marco liep dat neit goed af. Je ziet geen hand voor ogen en je ziet al helemaal niet. Of de ondergrond schoon is waar je je statief plaatst. Helaas voor hem stond zijn statief iets schuin waardoor hij omviel, bovenop zijn lens. Een kapotte controller van de drone en een kapotte lens, dus al na twee dagen IJsland.

Dag 3 is aangebroken. We verlaten onze Airbnb om weer wat oostelijker te gaan rijden. Een klein beetje regen en zeker geen mooie zonsopkomst. Rustig aan richting onze eerste stop dus en dat is Seljalandsfoss. De bekende waterval waar je achterlangs kunt lopen. Een plek dus ik al meerdere keren heb bezocht, maar alsnog voor een 3e keer bezocht. 

Naast Seljalandsfoss zit een andere, meer verborgen waterval, Gljúfrabúi. Deze kun je bereiken door in het stromende water, tussen twee rotsen door te lopen. De plek wordt wel steeds bekender, soms kan er zelfs een rijtje staan naar binnen toe. Het blijft een uitdaging om deze foto omhoog te maken, want je kunt je voorstellen dat er bijzonder veel waterdruppels op je lens komt. Met een beetje geduld en met behulp van schoonmaakdoekjes is het uiteindelijk toch gelukt.

Na een goede lunch rijden we weer verder richting het oosten, naar de mooie ravijn van Fjaðrárgljúfur. Dit is een enorm mooie plek voor drone shots, maar ook om foto’s te maken. Er zit een hele mooie leidende lijn in door de gehele ravijn. Hier blijven we tot het donker wordt maar tevergeefs, de zon laat zich niet meer zien.

Vandaag staan we extreem vroeg op omdat de zonsopkomst bijzonder mooi lijkt te worden. We verlaten onze AirBNB weer omdat we later op de avond gaan overnachten in Hofn. Het plan is om zonsopkomst te doen op de beroemde plek van Diamond Beach liggen. Het werd inderdaad een erg mooie zonsopkomst en ik was blij dat we hiervoor hadden gekozen. De kunst is om een mooi blok ijs te vinden zodat je daar de zon in kan zien schijnen, of een blok ijs waar het water heel mooi omheen stroomt. Voor deze strepen van het water is een lange sluitertijd een vereiste en als de zon op komt gaat dat je niet meer lukken zonder filters. Daarnaast raad ik je aan om de doppen onder je statief te veranderen naar spikes zodat je ze in het zand vast kunt zetten.

Aan de andere kant van de weg zit Jökulsárlón, waar de ijsblokken van Diamond Beach eigenlijk vandaan komen. De ijsblokken breken af van de gletsjer, belanden in het meer van Jökulsárlón en drijven onder de brug door naar zee. De zee echter brengt ze weer aan de kust, waardoor Diamond Beach is gevormd. Jökulsárlón is een prachtig meer met heel stil water. Je kunt het meer vanuit meerdere kanten bekijken, maar ik vind het leuker om dicht bij het water te staan zodat je nog lager kan kijken voor meer reflecties. Het is wel een opgave om composities te vinden in deze chaos. De blokken ijs als geheel komen erg rommelig over, maar als het lukt om er een geheel van te maken dan heb je gelijk een top foto te pakken.

Vervolgens gaan we onderweg naar een geheim pareltje. De ravijn van Mulagjufur is een van de weinige foto locaties waar je toch wel een pittige hike voor af moet leggen. 9 van de 10 foto locaties in IJsland liggen namelijk bijna direct naast de parkeerplek. Na een uurtje hiken is het uitzicht adembenemend en een betere plek om uit te rusten dan hier, kan ik me niet voorstellen. Een waterval, met zicht precies door de ravijn heen. Je kan je bijna niet voorstellen hoe gigantisch het is op dit soort plekken, daarom ben ik altijd voorstander van de menselijke maat. Door een mens in de foto te plaatsen, kan je je enigszins voorstellen hoe groot het zou moeten zijn omdat je de referentiemaat hebt van een mens. De timing kon niet beter, want er was een groepje voor ons door gehiked naar een punt bijna naast de waterval. Ik haastte me om ze erbij op de foto te zetten en het is me met 1 foto gelukt, daarna vertrokken ze helaas weer.

Door naar onze laatste bestemming voor vandaag, Hofn. Bij Hofn ligt een prachtig berg, genaamd Vestrahorn. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de schoonheid van deze berg. Ergens hoop je stiekem dat je elke avond weer het noorderlicht gaat zien, maar deze avond hadden we dat geluk helaas niet. Sterker nog, er stond een bizarre storm maar dat maakt niet uit, want Vestrahorn is in werkelijk iedere weersomstandigheid prachtig om te zien.

Als je naar IJsland gaat, dan weet je dat je te maken kan krijgen met slecht weer. Meestal lost dit vanzelf op, want IJsland staat bekend als het land met de 4 seizoenen op 1 dag. Vandaag echter was het advies om binnen te blijven, en dat deden we dan ook maar. Het sparen van energie om de volgende dagen weer te kunnen knallen met foto’s, is waar we het voor doen. Gelukkig konden we wel even snel wat te eten halen, maar daar bleef het dan ook bij.

Als je de voorgaande dag helemaal niets kan doen omdat het zo hard regent en je ziet dat het vandaag een mooie zonsopkomst wordt, dan is er weinig voor nodig om erg vroeg wakker te worden. Nog ver voor de wekker ging, waren we allebei wakker en gingen we weer richting Vestrahorn in de hoop ergens nog wat noorderlicht te spotten. Hoop doet leven, laten we maar zeggen. Toen het wat lichter werd ging ik alvast de boel verkennen. Het water trekt in de nacht terug waardoor je voor de berg mooie poeltjes hebt voor reflecties. Dat was dan ook het doel van deze ochtend. Misschien is dit wel de allermooiste zonsopkomst die we in de gehele trip hebben meegemaakt. Ongekend.

ALs er 1 plek is waar je wilt spelen met de drone, dan is het wel hier. Heerlijk vrij, als een vogel alles bekijken vanuit de lucht. Vlak boven het water zweven, door de duinen en de kust bekijken vanaf het water.

De weerspiegelingen in het water zijn gelukt, maar doordat het water terugtrok was het ook prachtig om de strepen met een lange sluitertijd te pakken. De zon werd steeds feller en het is heel bizar wat hier allemaal aanspoelt. De 1 vind een piano aangespoeld op het strand, ik een autoband en ik val in de herhaling, maar deze berg staat alles.

Naast Vestrahorn ligt een oud Viking dorp, althans daar moet het op lijken. In feite is dit een verlaten filmset die uiteindelijk niet heeft plaatsgevonden. Het is een leuke bonus dat het naast deze berg ligt, anders zou ik er niet heen zijn geweest. 

Na de lunch moeten we weer even terug waar we een paar dagen geleden waren, namelijk Jokulsarlon. Hier verzamelen we omdat we een Tour gaan doen die erg hoog op de verlanglijst staat, het bezoeken van een ijsgrot. Het licht dat viel op Jokulsarlon was erg bijzonder, zo had ik het nog niet eerder gezien. Gelukkig waren we te vroeg, zodat ik toch nog even wat foto’s kon maken. 

Het bezoeken van een ijsgrot is echt een belevenis en begint al bij de weg ernaartoe. Met bizar grote 4×4 trucks wordt je vervoerd over een weg, wat volgens mij stiekem niet eens een weg is. Omdat ik me alleen voor kon stellen dat het er donker zou zijn, koos ik voor vrijheid en nam alleen de Sigma 14mm 1.8 mee, zodat ik voldoende lichtsterkte zou hebben. Uiteraard was het ook mogelijk om er te lopen met een statief, maar een compositie vinden zonder statief gaat toch even wat makkelijker. Fotograferen met een tour is altijd een uitdaging, want iedereen wil filmen of is aan het facetimen. Omdat we het toch hebben gehad over de menselijke maat en context, heb ik het een positieve draai gegeven en deze mensen erbij in het beeld opgenomen voor zover mogelijk.

Terug naar Hofn om de dag af te sluiten, helaas weer met zware bewolking.

Dag 7, vanaf hier begon voor mij misschien wel echt het avontuur. Ik was nog nooit verder gekomen dan Hofn, maar daar ging vandaag verandering in komen. Via de oostkust rijden we naar boven om vanavond in onze AirBNB in Myvatn te slapen.

Weer vroeg op, maar helaas was het totaal mistig. Omdat we een erg lange rit voor de boeg hadden met 359km, hadden we ook geen marge om te wachten tot de mist op zou lossen. Later op de ochtend zagen we de mist langzaam optrekken en was de oostkust zichtbaar, althans aan een kant. De andere kant was nog steeds mistig. Toch heeft ook dit weer wat bijzonders, zoals ik bijna alles wel kan waarderen in IJsland, uitgezonderd regen. Vanaf hier merk je ook dat het steeds spaarzamer wordt dat je tegenliggers hebt. Het is zo mooi dat je eigenlijk bij elke bocht weer wilt stoppen om te genieten en om foto’s te maken. De oostkust zit ook helemaal vol met watervallen, groot en klein, hoog en laag. Als je zou willen, kan je de gehele dag bezig zijn ni dit gebied.

De zonsondergang bij de basaltrotsen van Studlagil was ons plan, dus reden we daar naartoe. Als je een 4×4 hebt kan je net wat verder parkeren wat je toch weer 20 minuten aan wandelen scheelt. Vlak naast de parkeerplaats is een waterval met basalt rotsen. Prachtig om te zien, al loopt menig toerist hier voorbij omdat het doel Studlagil is. 

Na een redelijke, maar makkelijke wandeling zien we genoeg toeristen die op de basalt rotsen lopen. Het wordt een uitdaging om hier foto’s te maken zonder mensen, maar ik zie ook snel dat toeristen onderling best wel wat begrip voor elkaar hebben. Het kan ook komen door mijn statief, dat je gelijk wat professioneler lijkt, maar dat laat ik in het midden. Het is prachtig om hier rond te dwarrelen maar tegelijk is het ook best een moeilijk gebied. Sommige plekken zijn alleen te bereik als je over de basalt rotsen heen klimt maar zoals zo vaak is ook dit gebied vanuit de lucht verreweg de mooiste manier om te bekijken. Geen echte zonsondergang, maar wel genoten van een mooie dag. We rijden door naar Myvatn om ons huisje daar op te zoeken. 

Wakker worden in Myvatn, voor mij is alles hier nieuw dus we gaan lekker op verkenningstocht. In de nacht heeft het behoorlijk gesneeuwd, dus we moeten ons goed inpakken. De drone kwam met ijspegels terug aan land, maar hij heeft het overleeft. Later in de ochtend werd het helderder en kwam er meer contrast in het landschap. 

Krafla is een 818 meter hoge vulkaan en het gebied rond de Krafla is de afgelopen eeuwen meerdere malen actief geweest. De meest recente aardbevingen zijn geweest tussen 1975 en 1984.

Vanaf de kant zien we ook de prachtige krater van Hverfell, die later in deze trip nog een belangrijke rol krijgt. Daar zijn we naar de warm water grot bij Myvatn gereden waarin vroeger werd gebaat. Tijdens uitbarstingen tussen 1975 en 1984 steeg de temperatuur van het water plotseling naar 60 graden. Te warm om in te baden dus. 

De waterval van Godafoss, wat letterlijk godenwaterval betekent, heeft altijd al mijn aandacht getrokken. Je kunt aan beide kanten fotograferen en aan beide kanten zijn er parkeerplaatsen. Omdat ik deze plekken nog nooit in mijn leven had bezocht, probeerde ik alles in mijn hoofd op te slaan. Je moet je voorstellen dat je in de nacht geen hand voor ogen ziet, dus mocht het noorderlicht er zijn dan moet je dus puur op gevoel lopen met je camera in je hand. Puur verkenning dus, omdat ook nu de zon helaas leek te verdwenen achter de wolken.

Then we terugreden naar huis zagen we wat borrelen achter diezelfde wolken, maar het kwam er maar niet tussendoor. We besloten om rond het meer van Myvatn nog wat te kijken maar we hadden geen plan omdat het zo plotseling kwam. In dit geval niet erg omdat het eigenlijk te bewolkt was. Nogmaals, als het aardedonker is is het vrijwel onmogelijk om iets te doen met een compositie. Je ziet namelijk niks. Vanaf morgen kijk ik met een schuin ook voor het geval dat we die avond weer wat te zien krijgen en dan ben ik er klaar voor.

Ook op dag 9 stonden er verkenning op het programma, genoeg te zien in deze regio wat nieuw voor mij is. We reden naar de krachtigste waterval van Europa, Detifoss met een waterverplaatsing van 200m3 water per seconde. Als je er staat ga je je toch afvragen waar al dat water continu vandaan komt, erg bijzonder. Ook deze waterval kan je van twee kanten bekijken, maar wij namen de meest toeristische route. Hard licht, overdag, ik maak toch geen foto’s nu. 

Na deze wandeling reden we naar Hverir, wat letterlijk hete bronnen betekent. Hverir is een kleurrijk gebied met modderpotten, stoompluimen en natuurlijk de bijbehorende geur, die van rottende eieren. Het is best een fotogeniek gebied, maar ik had andere prioriteiten. 

Onze zonsondergang bestemming voor vandaag is de ietwat verstopte Husavik Arch, een rots in het water. De zon gaat achter de rots onder en met een beetje geluk kunnen we hier natuurlijk prachtige foto’s maken. We hadden ons een beetje verkeken op de loopafstand en de moeilijkheidsgraad van deze wandeltrip waardoor we iets later aankwamen dan we hadden gehoopt. Desalniettemin is het een waanzinnige plek om te fotograferen. Ook deze zonsondergang was formidabel en het liefst zou je dit elke avond hebben. Nog voordat het donker werd liepen we terug, want het is vrij lastig parcours. 

Doordat we de Hello Aurora app gebruikte, wisten we al een hele tijd dat er voor deze avond een bizarre avond aan zou komen mits het helder zou zijn. Een KP-index met 6 had ik nog Nooit meegemaakt, hoogstens 3. Ter vergelijking, een KP van 6 is zo sterk, dat het zelfs te zien is in Dublin, Manchester en Hamburg. Omdat we er alle vertrouwen in hadden dat deze avond DE avond zou worden van deze trip, reden we zonder twijfel richting godafoss om daar af te wachten in de auto. Langzaam aan begon het wat te borrelen en kerm het ondanks de bewolking redelijk door. Voor mijn gevoel was dit absoluut geen KP 6, dus ik moet bekennen dat ik enigszins teleurgesteld terug ging naar Myvatn. Toen we in Myvatn aankwamen zagen we de meest bizarre vormen en dat bleef uren aanhouden en omdat we eergisteren geen raad wisten hadden we gisteren natuurlijk extra goed opgelet. 

Ik wist precies waar we heen moesten en een van mijn doelen was het noorderlicht met een reflectie. Daar zit je natuurlijk perfect bij het meer van Myvatn, dus dat kon worden afgevinkt. Waar we ook keken, dit was echt bizar om te zien. Zelfs met mijn iPhone 13 pro kon ik beweging filmen. De eerder verkende Hverfell krater kwam nu ook goed van pas, dus zetten we de auto daar aan de kant om boven het noorderlicht vast te leggen boven de krater. 

Dit was de derde keer in 9 dagen dat we het noorderlicht voorgeschoteld kregen. Wat een geluk! Ik ging tevreden slapen, eigenlijk kon deze reis al niet meer stuk. 

Na een nachtje heerlijk, maar ook laat gaan slapen stonden we vandaag voor een reisdag. We reden van Myvatn naar Snaefellsnes in het westen, een tocht van maar liefst 440km. Een leuke route met genoeg vette uitzichten. 

We reden door Akuyeri heen, na Reykjavik de grootste stad met hele leuke verkeerslichten in de vorm van een hartje. Hier kan je natuurlijk bij uitstek goed eten, overigens heb ik werkelijk overal waar ik ooit heb gegeten in IJsland heerlijk gegeten. 

Na een paar goede stops kwamen we aan in Kirkjufell. Weer volledig bewolkt,  maar ik heb geleerd van de voorgaande dagen. Mocht het weer feest zijn, dan heb ik alvast alles verkend en weet ik precies waar ik moet zijn en waar ik op moet letten.

Er is weer geen kleur te bekennen in de lucht dus we doen het rustig aan. In de loop van de ochtend gaan we West IJsland verkennen. Vanuit onze AirBNB zien we Kirkjufell, maar dat laten we voor wat het is. We gaan richting Buda kirkja, de zwarte kerk. Het is een mooi, iconisch gebouw en zeer fotogeniek. 

Daar vlakbij in de buurt zit Gatklettur, een prachtige boog in het water. Deze onthoud ik voor morgen ochtend, volgens mij berekening komt de zon ook op achter de boog. Ook in dit deel van het eiland kun je lekker dronen. Overal prachtige bergen, watervallen en een lekkere woeste zee. 

Een van mijn favoriete locaties is Londrangar, maar dat komt omdat ik er vorige keer een hele fijne foto heb gemaakt. Die ervaring was zo fijn, dat ik dat nu weer voelde.

Onderweg terugkijkt het iets open te trekken dus we gaan het maar weer proberen bij de waterval bij Kirkjufell. Er staan redelijk wat andere fotografen en de het waait behoorlijk hard. Toch was de zonsondergang niet heel spectaculair, maar het is niet anders. Als het donker is gaan we lekker een restaurant in, eten wat en lopen vrolijk naar buiten… plotseling zie ik wat bewegen in de lucht en na een check met mijn iPhone… jawel, weer het noorderlicht. Ongelofelijk, de 4e keer deze trip! Als een malle rijden we naar Kirkjufell waar we echt op 500m vandaan zitten. Ik denk goed na over gisteren, want ik had de boel al verkend. Het is geen heel spektakel in de lucht deze keer, maar de waterval op de voorgrond, de mooie berg erachter en in de lucht het noorderlicht daar kan natuurlijk weinig tegen op. Weer naar bed, met een goed gevoel.

En dan zijn we alweer bij Dag 12, de enalaatste dag in IJsland en de laatste dag om foto’s te maken. Deze dag staat in het teken om vanavond in de buurt van het vliegveld te slapen, zodat onze vlucht in de ochtend haalbaar is. Een tocht van 220km. Gisteren hadden we gescout bij Gatklettur dus gingen we hier de zonsopkomst doen. Nu hadden we weer een compleet heldere lucht, zonder ook maar een wolk in de lucht. 

Vervolgens rijden we maar richting Keflavik, maar onderweg stoppen we nog bij een verborgen waterval. Ook hier kun je heerlijk dronen en mooie foto’s maken. Onderweg kom je ook bizarre lava velden tegen. Af en toe vraag je je echt af waar je nou precies bent. Het lijkt zo buitenaards. 

We arriveren in Keflavik, vlak naast het vliegveld. Ideaal voor morgenochtend.

Dat was het avontuur alweer. Soms was het zwaar, soms hadden we honger, soms waren we moe, soms zat het tegen, maar als je achteraf alle foto’s ziet die we hebben gemaakt en de avonturen die we hebben beleefd, dan is alles dubbel en dwars waard geweest. We vliegen terug naar Nederland met een heel fijn gevoel.

Ondanks dat ik nu drie keer in IJsland ben geweest, heb ik nog steeds wensen staan want ook ik ook nog steeds niet alles gezien. Ik wil echt dolgraag een keer naar landmalauggar om daar de prachtig gekleurde bergen te fotograferen. Tot nu toe is dat er niet van gekomen, omdat dit gebied maar toegankelijk is van half juni tot eind augustus. Daarna is het gebied niet toegankelijk, zelfs niet voor 4×4’s is het dan niet meer te doen. 

Noem me gek na al die watervallen die we hebben gezien, maar het was echt een wens van mij om naar Aldeyjarfoss te gaan als we toch in de buurt van Myvatn waren. Helaas is deze waterval alleen te bereiken als je echt een 4×4 hebt. Zo niet, is het echt een flinke wandeling. De volgende keer dat ik naar IJsland ga wil ik deze waterval echt graag fotograferen.

In de buurt van Vatnajokull heb je allemaal kleine riviertjes langs de weg. In eerste instantie is dat niet zo bijzonder, maar als je kijkt vanuit de lucht heb je ineens een heel ander perspectief. Dan bedoel ik recht naar beneden. Tot nu toe heb ik steeds pech met deze riviertjes, daarom staan ze op mijn lijst voor mijn volgende trip.

Omdat we niet alles in 13 dagen konden proppen, moesten we keuzes maken. De plekken die we hebben overgeslagen, maar toch worden aanbevolen, wil ik niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Ongelofelijk populair is de golden circle, die ook wordt gedaan in tours vanuit Reykjavik. Golden Circle, een route van zo’n 300 km langs drie populaire hoogtepunten van IJsland: Þingvellir, Gullfoss en Geysir. De route ligt relatief dicht bij Reykjavík en is daarom voor velen bezoekers vaak de eerste kennismaking met de spectaculaire natuur van IJsland.

• Het nationale park van Thingvellir is vooral bekend vanwege de kloof welke precies op de breuklijn ligt tussen de Euraziatische en Noord-Amerikaanse tektonische platen. Þingvellir is één van de drie nationale parken op IJsland. Het is een 6 km brede en 40 km lange verzakking die de geologische grens vormt tussen het Europese en het Noord-Amerikaanse continent. Öxarárfoss, is een 20 meter hoge waterval die ligt in de rivier de Öxará.
• De Gullfoss is de populairste waterval in IJsland en is ook een van de mooiste watervallen. Het neerstortende water zorgt vrijwel altijd voor een grote hoeveelheid stuifwater die, als de zon erop schijnt, prachtige regenbogen veroorzaken. Daaraan dankt de Gullfoss zijn naam: Gouden waterval. Het is mogelijk om helemaal tot aan de rand van de waterval te komen.
• De Geysir en de Strokkur liggen in een geothermisch zeer actief gebied. Soms sta je ruim 20 minuten te wachten tot de volgende eruptie, maar het komt ook voor dat je wel vier uitbarstingen in korte tijd achter elkaar ziet. Direct na het spuiten zie je geen water meer in het gat, maar deze loopt langzaam weer vol en begint de hele cyclus weer opnieuw.
• Het gecrashte DC vliegtuig aan de kust zorgt in combinatie met het zwarte strand voor een bijzonder mooi contrast. Ondanks dat het een uur lopen is in de open vlakte, is het er wel erg toeristisch. In november 1973 maakte de DC-3 van de United States Navy een noodlanding op het zwarte strand van Sólheimasandur vlakbij het plaatsje Vík, in Zuid-IJsland. Wat er aan de hand was is niet duidelijk geworden, wel overleefden alle inzittenden de crash. Het vliegtuigwrak is nooit weggehaald, en dus kan je ‘m vele jaren later nog steeds vinden op het zwarte strand.
• De watervallen van Bruarfoss zijn ook een aanrader. Het is even bikkelen om er te komen, want de hike is 7kilometer lang, maar deze waterval is zeer fotogeniek en een aanrader. Juist omdat het niet direct bij een parkeerplaats ligt, zorgt ervoor dat het er rustiger is dan op andere plekken.
• Hraunfossar is een van de beste watervallen van IJsland in de buurt van Reykjavik. De naam vertaalt zich als “Lava Falls” dankzij het enorme lavaveld waaruit de watervallen tevoorschijn komen.
• Vik is bijzonder populair, bekend om zijn zwarte strand en de basalt rotsen. Het dorpje Vík, wat ’baai in het veendal’ betekend, is de meest zuidelijk gelegen plaats van IJsland. Volgens zeggen valt hier de meeste neerslag van IJsland. Boven het dorpje, op een heuvel, staat de kerk van Vík, de Víkurkirkja. Voor de kust in zee ligt Reynisdrangar, dit zijn zwarte basaltzuilen van zo’n 66 meter hoog.
• Een groot nationaal park in IJsland is Vatnajokull. Eén van de uitlopers van de Vatnajökull ijskap is de Svínafellsjökull gletsjer. Deze gletsjer is makkelijk te bereiken, een korte wandeling brengt je op een uitzichtpunt waarvandaan je een goed zicht hebt op de ijsmassa. Je kunt er eventueel een gletsjerwandeling gaan maken, hoe dan ook, deze ijskap is bijzonder fotogeniek.