Ik kan me zo voorstellen, dat Seceda heel leuk is om naartoe te gaan in… de winter. Waarom de winter? Seceda is normaal gesproken een piste om vanaf te skiën en veel mensen doen dat, oftewel de winter is het hoogseizoen! Even ter illustratie, de top van Seceda ligt op 2500m hoogte.

Maar wat als je in de zomer gaat, als je ongeveer de enige bent die naar boven wilt? Uiteraard doen de ski-liften het niet voor die ene persoon per dag. Inderdaad ja, wat dan? Gelukkig is er een “hoofd” lift die het wel gewoon doet in de zomer (check voor de openingstijden deze website). Ook daar zit weer een maar aan, want… er is besloten dat het handig is als de lift werkt van 8.30 ’s morgens tot 16.30 in de middag. Met in het achterhoofd dat zonsondergang tussen 20.30 en 21.00 is, hadden Vincent en ik maar besloten dat we dan maar terug moesten wandelen naar beneden. Ook al was dat 2500 meter.

Wij wisten stiekem ook wel dat 2500 meter naar beneden hiken niet de allerbeste oplossing was als je geen hand voor ogen kan zien en de klim uren gaat duren. Na een kleine zoektocht naar slaapplekken in de buurt, gaf ik de moed op omdat alles dicht was in deze periode. Gelukkig was daar held van de dag Mads Peter Iversen die de tip gaf dat er op “slechts” een uurtje lopen een Rifugio zat. Dit was de ultieme uitkomst en ik kan het iedereen aanraden om bij Rifugio Fermeda te gaan slapen als je niet wilt wildkamperen, of als je niet op tijd de lift naar beneden kan pakken. Super aardige mensen en niet onbelangrijk, in tegenstelling tot sommige andere plekken, kan je hier gewoon betalen met een CreditCard. Het zou ook een moeilijk verhaal worden als je weer helemaal naar beneden moet om cash te halen natuurlijk ;)

Onderweg naar Fermeda regende het al en alsof dat nog niet genoeg was kwam er ook nog eens onweer om de hoek kijken. Normaal ben ik totaal niet bang, maar in de bergen lopen met op je rug ook nog eens een aluminium statief, ik voelde me niet veilig.

Na even geschuild te hebben gingen we door naar Fermeda. In totaal duurt de wandeling van de hoofd ski-lift naar de Hutte ongeveer 20 minuten. Vanuit de kamer hadden we direct zich op ons doel, Seceda. Helaas bleef het weer slecht, maar hey we hadden een doel, toch?

Uiteindelijk namen we de beslissing om toch maar de klim te wagen voor zonsondergang, al was het maar om ervaring op te doen voor de dag erna (de zonsopkomst). Op de map hierboven lijkt Fermeda heel dichtbij, maar ik kan vertellen dat het een flinke klim is. Het zijn allemaal zig-zag weggetjes en ook de ene keer steiler dan de andere keer. Maar goed, eenmaal boven ging er een wereld voor ons open en zeker nadat de zon tijdens zonsondergang een glimp gaf van wat dit gebied te bieden heeft.

Nu we wisten wat een ware *** deze klim was, vonden we dat we maar wat spullen achter moesten laten. Immers, wie kwam er nou tussen 23.00 en 3.00 (tijd tussen zonsondergang en zonsopkomst) op deze plek? Precies, daar gingen onze spullen, zo onder een afdakje om het droog te houden.

De volgende ochtend (wat in feite 3/4 uur later was) ging de wekker alweer om op tijd boven te zijn. Dit keer troffen we een andere lucht aan. Het was helder, we zagen wat kleine wolkjes en al het grijs was verdwenen. Ik kan niet zeggen dat we opgetogen naar boven gingen, want de korte slaap deed behoorlijk pijn. Gelukkig doet doorzettingsvermogen veel en zijn we eigenlijk puur op wilskracht boven gekomen.

Om helemaal alleen aan de top te staan, te kunnen spelen met je composities en er op los te fotograferen. Dat is waar je het voor doet als landschapsfotograaf. Er was letterlijk niemand op de hele berg. Zeker als de zon op een prachtige manier zijn doorgang vind boven de berg, voel je je op de één of andere manier heel dicht bij de natuur staan.